Poświęćmy się Niepokalanemu Sercu Maryi!

Szczególną i potężną łaską, którą Bóg daje światu, jest zaproszenie do osobistego poświęcenia się Niepokalanemu Sercu Maryi. Matka Boża powiedziała w Fatimie, że Bóg chce ustanowić na świecie nabożeństwo do Jej Niepokalanego Serca, aby ratować dusze przed wiecznym zatraceniem.

Pan Jezus posyła do nas wielkich proroków, mistyków oraz świętych, którzy wskazują na kluczową rolę i znaczenie całkowitego oddania się Matce Bożej.

Cud słońca i Apokalipsa św. Jana Apostoła

13 października 1917 r. Matka Boża po raz ostatni objawiła się w Fatimie. Miał wtedy miejsce obiecany wcześniej przez Maryję tzw. cud słońca. Świadkami tego wydarzenia było ok. 70 tysięcy osób. Słońce wirowało wówczas na niebie, wykonując kolistą cyrkulację. Po chwili spiralnym ruchem zaczęło spadać w kierunku zebranych, aby następnie – niczym sprężyna – powrócić na swoje miejsce.

Jakie znaczenie miał ten niezwykły „taniec” słońca? Odpowiedzi na to pytanie udziela nam Apokalipsa św. Jana Apostoła w słowach: „Potem wielki znak się ukazał na niebie: Niewiasta obleczona w słońce…” (Ap 12,1).

„Niewiasta obleczona w słońce” – oto znaczenie zachowania słońca podczas ostatniego objawienia Matki Bożej w Fatimie. Słońce wykonało koliste manewry z góry do dołu oraz z dołu do góry. Były to dokładnie takie same ruchy, jakie wykonujemy, gdy chcemy oblec coś lub kogoś.

Tego dnia w dolinie Cova da Iria w Fatimie Maryja została obleczona przez słońce. Ten znak mówi nam wyraźnie, że znajdujemy się w centrum wydarzeń, które opisuje Apokalipsa św. Jana Apostoła. Jest to opis wielkiej walki między Bogiem a szatanem, w której centralną rolę odgrywają Baranek i Niewiasta oraz Jej potomstwo.

Żyjemy w czasach, w których wypełnia się Boże proroctwo i obietnica z Księgi Rodzaju: „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie i niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę” (Rdz 3,15). Potomstwem Niewiasty jest każdy, kto przyjmuje od Niej życie. Na tym właśnie polega całkowite oddanie się Maryi.

Boże wezwanie do poświęcenia się Jej Niepokalanemu Sercu jest kluczowe i decydujące dla naszych czasów. Każda osoba, która oddaje się Matce Bożej, jest wielkim Bożym zwycięstwem i wielką Bożą łaską dla świata.

Fatima i prorok z XVII wieku

13 lipca 1917 r. Matka Boża ukazała pastuszkom z Fatimy wizję piekła, po czym powiedziała: „Widzieliście piekło, do którego idą dusze biednych grzeszników. Aby je uratować, Bóg chce ustanowić na świecie nabożeństwo do mojego Niepokalanego Serca”.

To jedno zdanie ukazuje nam ważne prawdy. Przypatrzmy się im bliżej.

„Nabożeństwo”

Użycie przez Maryję słowa „nabożeństwo” jest wyraźnym nawiązaniem do dzieła św. Ludwika Grignion de Montfort, który w 1712 r. napisał Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny. Potwierdzają to inne słowa Matki Bożej, wypowiedziane w Fatimie: „Mój Syn pragnie, abym była bardziej znana i kochana”. Dokładnie takie same słowa znajdujemy w traktacie św. Ludwika.

Dzieło tego świętego jest drogocenną perłą literatury mistycznej. Jego nauka ukształtowała wielkich świętych naszych czasów, a wśród nich: Maksymiliana Marię Kolbego, Matkę Teresę z Kalkuty oraz Jana Pawła II. Na biurku papieża Polaka znajdowały się zawsze dwie książki: Pismo Święte i traktat św. Ludwika. Z niego nasz wielki rodak zaczerpnął motto swojej posługi biskupiej, a potem całego swego pontyfikatu: „Totus Tuus”, co znaczy: „Cały Twój”, wyrażając w ten sposób swoje całkowite oddanie się Maryi.

Dzieło św. Ludwika przeżywa dziś na świecie swój renesans. Dzięki niemu, zgodnie z pragnieniem Pana Jezusa, Maryja staje się coraz lepiej znana i coraz bardziej kochana, a wiele osób odkrywa w swoim sercu pragnienie poświęcenia się Jej Niepokalanemu Sercu.

„Aby je uratować”

Niepokalane Serce Maryi jest w centrum Bożego planu ratowania dusz. Dla ucznia Chrystusa nie ma ważniejszej misji niż zdobyć dla Boga dusze, które będą z Nim szczęśliwe na wieki. Zapraszając do oddania się Maryi, Bóg zachęca nas właśnie do wzięcia udziału w misji ocalenia dusz. Święty Ludwik podkreśla, że będąc oddanymi Maryi, zdobędziemy dla Boga nieskończenie więcej dusz, niż gdybyśmy czynili to sami z siebie.

„Bóg chce”

Te dwa słowa to podstawa i fundament wezwania do poświęcenia się Niepokalanemu Sercu Maryi. Przeważnie nie rozumiemy mocy tych dwóch słów: „Bóg chce”. To jest to samo „chcę”, to samo „fiat”, to samo „niech się stanie”, które stworzyło Wszechświat. Bóg chce naszego oddania się Maryi. Taka jest wola Boża. Dlatego wszyscy, którzy oddają się Maryi, mają zapewnione zwycięstwo. Bóg jest z nimi, ponieważ pełnią oni Jego wolę.

„Mój Syn pragnie”

Żaden syn nigdy nie kochał i nie będzie kochał swojej matki bardziej, niż Jezus kocha Maryję. W Fatimie została nam ponownie objawiona miłość Jezusa do Maryi. Maryja, która w niebie nieustannie kontempluje Jezusa, przychodzi na ziemię i mówi: „Mój Syn pragnie, abym była bardziej znana i bardziej kochana”. Rzeczywistość, która zrodziła te słowa, znajduje się w Sercu Jezusa.

Wezwanie do oddania się Matce Bożej ma swoje źródło i czerpie całą swoją moc z miłości Jezusa do Maryi. Oddać się Maryi to znaczy: kochać Maryję Sercem Jezusa. Odtąd to już nie ja kocham Maryję, to Jezus żyjący we mnie kocha swoją Matkę przeze mnie.

„Fatimska mistyczka” i pragnienie Jezusa

25 kwietnia 2004 r. Kościół wyniósł do chwały błogosławionych Alexandrinę Marię da Costa, zwaną przez wielu „fatimską mistyczką”. Ta portugalska dziewczyna otrzymała od Jezusa niezwykłą misję. 30 czerwca 1935 r. Pan Jezus zwrócił się do niej słowami: „Kiedyś prosiłem o poświęcenie rodzaju ludzkiego Memu Boskiemu Sercu. Dziś proszę o poświęcenie go Niepokalanemu Sercu Mojej Najświętszej Matki”.

Alexandrina miała zrobić wszystko, co było w jej mocy, aby papież poświęcił świat Niepokalanemu Sercu Maryi. To była bardzo trudna misja. Pan Jezus uchylił młodej Portugalce rąbka tajemnicy, zapewniając ją, że Jego wola się wypełni: „To będzie w Rzymie. Ojciec Święty poświęci świat Maryi, przyzywając Ją jako Królową Świata i Matkę Bożą Zwycięską! Potem kapłani uczynią to samo we wszystkich kościołach świata. Nie lękaj się. Moje plany się spełnią”.

Alexandrina otrzymała od Jezusa misję krótko po tym, jak dokonała aktu osobistego poświęcenia się Niepokalanemu Sercu Maryi, zwanego konsekracją maryjną. W swoim akcie tak się modliła: „Matko Jezusa i moja Matko, wysłuchaj moją modlitwę: poświęcam Ci swoje ciało i swoje serce. Oczyść je, Matko Przenajświętsza, i napełnij Twoją miłością. Umieść blisko Jezusa ukrytego w tabernakulach, ażebym służyła Mu za lampkę aż do końca świata”.

Akt poświęcenia świata Niepokalanemu Sercu Maryi

Alexandrina przez siedem długich lat ofiarowywała swoje cierpienia i żarliwie się modliła, by wypełniły się Boże plany. W końcu nadeszło zwycięstwo. 31 października 1942 r. papież Pius XII poświęcił świat Niepokalanemu Sercu Maryi, wypowiadając następujące słowa: „Podobnie jak Sercu Twojego Boskiego Syna został poświęcony Kościół i cała ludzkość, która w Nim złożyła swoją nadzieję, by stał się dla niej niewyczerpalnym źródłem zwycięstwa i zbawienia, tak i my poświęcamy się na zawsze Tobie i Twojemu Niepokalanemu Sercu, Matko nasza i Królowo świata, aby miłość Twoja i opieka zapewniły zwycięstwo królestwa Bożego oraz by wszystkie narody, pojednane między sobą i z Bogiem, Ciebie błogosławiły i wysławiały, i śpiewały wraz z Tobą od krańca do krańca ziemi wieczne Magnificat chwały, hymn miłości i wdzięczności Sercu Jezusowemu, w którym jedynie mogą znaleźć Prawdę, życie i pokój”.

8 grudnia 1942 r. biskupi całego świata, łącząc się z aktem papieża, poświęcili świat Niepokalanemu Sercu Maryi.

Pius XII, który osobiście poświęcił się Niepokalanemu Sercu Maryi, dokonał jeszcze kilku ważnych aktów: 20 lipca 1947 r. kanonizował Ludwika Grignion de Montfort; 1 lipca 1950 r. ogłosił dogmat o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny, a w 1954 r. ustanowił święto Maryi Królowej, ogłaszając uroczyście: „Po długiej tedy i dojrzałej rozwadze mocą apostolskiej naszej władzy ustanawiamy święto Królowej Maryi, które ma być obchodzone w całym świecie (22 sierpnia). Nakazujemy również, aby tegoż dnia ponawiano poświęcenie się rodzaju ludzkiego Niepokalanemu Sercu Maryi. W nim bowiem leży nadzieja nadejścia lepszego wieku, tryumfu wiary i chrześcijańskiego pokoju”.

Kardynał z Polski

W sierpniu 1976 r. pewien polski kardynał wyraził taką myśl: „Stoimy dziś w obliczu największej konfrontacji, jaką kiedykolwiek przeżyła ludzkość. Nie przypuszczam, by szerokie kręgi społeczeństwa ani najszersze kręgi wspólnot chrześcijańskich zdawały sobie z tego w pełni sprawę. Stoimy w obliczu ostatecznej konfrontacji między Kościołem a anty-Kościołem, Ewangelią a jej zaprzeczeniem. Ta konfrontacja została wpisana w plany Boskiej Opatrzności. To czas próby, w który musi wejść cały Kościół, a polski w szczególności”.

Słowa te wypowiedział kard. Karol Wojtyła, który był oddany Maryi od początku swojego kapłaństwa. Jednak nawet on potrzebował czasu oraz wielkiego cierpienia, aby zrozumieć w pełni wagę i znaczenie poświęcenia się Niepokalanemu Sercu Maryi.

13 maja 1981 r. dokładnie w tym samym czasie, w którym rozpoczęło się pierwsze objawienie w Fatimie w 1917 r., w kierunku papieża padły strzały zamachowca. I tak jak w Fatimie na niebie „zatańczyło” słońce, tak tutaj „zatańczyła” kula. W niewytłumaczalny sposób pocisk ominął wszystkie najważniejsze narządy wewnętrzne Ojca Świętego. Trzy lata później, 25 marca 1984 r., Jan Paweł II poświęcił świat oraz Rosję Niepokalanemu Sercu Maryi. W ten sposób został wypełniony kolejny element Bożego planu ratowania świata.

Boże błogosławieństwo

Z objawień w Fatimie wynika, że Bóg pragnie od nas nabożeństwa, które polega na poświęceniu się Niepokalanemu Sercu Maryi. Bóg chce, abyśmy oddali się Maryi. To powinna być dla nas najważniejsza motywacja. Nasze oddanie się Maryi to jest Boży plan, Boże pragnienie, Boża wola. Ono jest dla nas źródłem błogosławieństwa i obietnicą zwycięstwa. „Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam?” (Rz 8,31). Każdy, kto przygotowuje się do takiego oddania, odpowiada Bogu: „Fiat – niech mi się stanie!”.

Jeżeli chcesz się oddać Matce Bożej, można o tobie powiedzieć to, co mówimy do Maryi w każdym Pozdrowieniu anielskim: „Pan jest z Tobą!”. Tak, ponieważ Pan jest zawsze z tym, kto pełni wolę Bożą. Jest to dla nas powód do wielkiej ufności. Skoro chcemy spełnić Bożą wolę i oddać się Matce Bożej, czy Bóg odmówi nam jakiejkolwiek łaski, która pomoże nam się przygotować do takiego oddania? Nie tylko nie odmówi, ale udzieli nam jej w nadmiarze.

Fatima jest zwiastowaniem naszych czasów – zwiastowaniem, w którym nie przychodzi do nas anioł, lecz Królowa aniołów, aby objawić nam Bożą wolę: „Bóg chce ustanowić na świecie nabożeństwo do Mojego Niepokalanego Serca”. Teraz właśnie nadszedł czas na naszą odpowiedź. Nadszedł czas, aby powiedzieć Bogu: „Fiat! Niech mi się stanie według Twego słowa!”.

O wiele więcej znajdziesz w naszym sklepie!

dialogi-awers_550x781740-Maly_poradnik_zycia_rodzinnego_aw_550x781Kerygmat-awers_550x781