Zmartwychwstanie – najważniejsze wydarzenie

Zmartwychwstanie Chrystusa jest wydarzeniem, które nadaje ostateczny sens naszemu życiu. Zmartwychwstając, Jezus Chrystus zwyciężył śmierć, szatana i przebaczył nam wszystkie grzechy. Kto uwierzy w Jego zmartwychwstanie i nawiąże z Nim relację miłości, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy i odrzuci Jego miłosierdzie, będzie potępiony (por. Mk 16,16).

Pan Jezus daje nam czytelne znaki, abyśmy uwierzyli w Jego zmartwychwstanie. Syn Boży zaprasza nas do nawiązania z Nim osobistej relacji miłości. Człowiek ma wolną wolę i może to zaproszenie przyjąć lub je odrzucić.

„Wolna wola jest tak absolutna, że w swoim sercu człowiek może ze Mną uczynić, co zechce. I czyni. Tak bardzo oddałem się każdemu człowiekowi” – mówił Pan Jezus mistyczce A. Lenczewskiej (Świadectwo, 830).

Jedna z głównych przyczyn odrzucenia lub zignorowania tego zaproszenia Jezusa tkwi w niechęci do radykalnego zerwania z grzechem.

Każdy człowiek musi dokonać wyboru, jaką drogą chce pójść przez życie – czy będzie to droga do wolności, do której wyzwolił nas Chrystus przez swoje zmartwychwstanie, czy droga do wolności od Chrystusa, która prowadzi do strasznej niewoli szatana.

Historyczna pewność

Głównym źródłem wiary w zmartwychwstanie Chrystusa są teksty Nowego Testamentu, które wiernie przedstawiają świadectwo apostołów o zmartwychwstaniu, oraz żywa tradycja wspólnoty Kościoła przekazywana z pokolenia na pokolenie.

Historyczna wiarygodność Nowego Testamentu jest niepodważalna. Jeden z najwybitniejszych archeologów wszech czasów, sir William Ramsay, stwierdził, że św. Łukasz, autor Ewangelii oraz Dziejów Apostolskich, powinien być zaliczony do grona największych historyków.

Światowej sławy historyk z Sorbony, Jacques Perret, przeanalizował ewangeliczne relacje o zmartwychwstaniu, posługując się tymi samymi kryteriami, które stosował w badaniach innych starożytnych tekstów.

Na koniec swoich ekspertyz stwierdził: „Ci wszyscy, którzy odrzucają wiarę w zmartwychwstanie Jezusa, nie czynią tego z przyczyn historycznych. Historyczne badania bowiem nie tylko temu nie zaprzeczają, ale prowadzą do przyjęcia za najbardziej prawdopodobną hipotezę, że ewangeliści relacjonują prawdę o tym, co się wydarzyło”.

Perret zdemaskował brak obiektywizmu u tych, którzy kwestionują historyczną wiarygodność tekstów ewangelicznych:

„Stałby się przedmiotem żartów wszystkich kolegów taki historyk starożytności, który by zastosował, w jakiejkolwiek dziedzinie swoich naukowych badań, metody, za pomocą których wielu egzegetów (niechcących nic wiedzieć o nowoczesnych technikach badań historycznych) odrzuca świadectwo ewangelistów”.

Ten francuski naukowiec uważał, że sceptycyzm wobec historyczności faktu zmartwychwstania nie jest spowodowany racjami obiektywnymi, lecz uprzedzeniami, przesądami i z góry przyjętymi twierdzeniami.

Dla Perreta stało się oczywiste, że każdy, kto odrzuca fakt zmartwychwstania Jezusa, „nie czyni tego z historycznych przyczyn. Historia – w takim stopniu, w jakim jest do tego zdolna – prowadzi do przyjęcia tej prawdy”.

Trzeba też podkreślić, że relacje o zmartwychwstaniu Chrystusa w pismach Nowego Testamentu wzajemnie się uzupełniają. Są w nich bowiem stałe, niezmienne fakty: obecność kobiet u grobu, pusty grób i nienaruszone płótna grobowe, spotkania ze Zmartwychwstałym. Cały przekaz o zmartwychwstaniu Jezusa jest jednoznaczny.

To prawda o tym, „że Chrystus umarł – zgodnie z Pismem – za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem; i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później zjawił się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli. Potem ukazał się Jakubowi, później wszystkim apostołom” (1 Kor 15,3-7).

Ewangeliści: Mateusz, Marek, Łukasz i Jan nie opowiadają odmiennych historii, ale z bardzo bogatej tradycji i świadectw, które im przekazywano, wybierają różne szczegóły. W ewangelicznych opisach zmartwychwstania dominuje ogromna radość i pragnienie dzielenia się prawdą, że Jezus zmartwychwstał.

Tylko dla ludzi, którzy „przez nieprawość nakładają prawdzie pęta” (Rz 1,18), prawda o zmartwychwstaniu Chrystusa wydaje się „zgorszeniem i głupstwem” (por. 1 Kor 1,23).

Historyczne fakty

Śmierć krzyżowa była najbardziej haniebnym rodzajem egzekucji, przeznaczonym dla największych przestępców. W przekonaniu pobożnych Żydów Jezus popełnił największe bluźnierstwo, twierdząc, że jest Bogiem. Z tego względu został skazany na ukrzyżowanie.

Egzekucję wykonano na wzgórzu Golgota – w pobliżu najbardziej uczęszczanej jerozolimskiej bramy, tuż przed świętem Paschy. Samo zmartwychwstanie natomiast dokonało się w zapieczętowanym grobie – w ciszy nocy, bez żadnych świadków.

Męka i śmierć krzyżowa Chrystusa były tak wielkim wstrząsem dla Jego apostołów i uczniów, że kiedy kobiety jako pierwsze przekazały im wiadomość o zmartwychwstaniu, „słowa te wydały im się czczą gadaniną i nie dali im wiary” (Łk 24,11).

Objawiając się apostołom, zmartwychwstały Jezus nawiązywał z nimi osobisty kontakt. Uczniowie mogli Go doświadczyć swoimi zmysłami, upewnić się, że to nie jest jakaś zjawa, lecz On sam w swoim uwielbionym ciele.

Kiedy Jezus pokazał się apostołom, „zatrwożonym i wylękłym zdawało się, że widzą ducha. Lecz On rzekł do nich: »Czemu jesteście zmieszani i dlaczego wątpliwości budzą się w waszych sercach? Popatrzcie na moje ręce i nogi: to Ja jestem«”.

Jezus, chcąc przełamać nieufność swoich uczniów, powiedział do nich: „»Dotknijcie się Mnie i przekonajcie: duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam«. Przy tych słowach pokazał im swoje ręce i nogi. Lecz gdy oni z radości jeszcze nie wierzyli i pełni byli zdumienia, rzekł do nich: »Macie tu coś do jedzenia?«. Oni podali Mu kawałek pieczonej ryby. Wziął i jadł wobec nich” (Łk 24,37-43).

Podobnie Pan Jezus przełamał niewiarę Tomasza: „Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż [ją] do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym” (J 20,27).

Wiara apostołów w zmartwychwstanie Chrystusa zrodziła się dzięki osobistym spotkaniom z Nim. Mogli rozpoznać Jego głos, włosy, rysy twarzy, a także Jego ręce i bok – wraz ze śladami ran po ukrzyżowaniu.

W ten sposób apostołowie przekonali się, że Jezus zmartwychwstał i żyje w tym samym ciele, w którym został ukrzyżowany i które nie podlega już fizycznym ograniczeniom.

Zmartwychwstały Jezus przychodził i odchodził, przedostawał się przez zamknięte drzwi do Wieczernika. Spotkania ze Zmartwychwstałym całkowicie przemieniły apostołów i dały im tak wielką duchową moc, że 11 z nich zginęło męczeńską śmiercią, ponieważ nie chcieli zaprzestać głoszenia prawdy, że Jezus zmartwychwstał i że On jest prawdziwym Bogiem.

Właśnie ta nieustraszenie głoszona prawda o zmartwychwstaniu Chrystusa zrodziła chrześcijaństwo z jego niezniszczalną żywotnością, entuzjazmem i radością życia – i to wtedy, gdy wszystkim się wydawało, że umierając na krzyżu, Jezus poniósł całkowitą klęskę.

Nikt, kto szczerze szuka prawdy i zapoznał się ze źródłami wiary w zmartwychwstanie Chrystusa, nie powinien mieć wątpliwości, że mamy tutaj do czynienia z historycznym faktem, który dokonał się trzeciego dnia po ukrzyżowaniu, w Jerozolimie, w grobie Józefa z Arymatei.

Fakt, który przekracza historię

Nowy Testament przedstawia zmartwychwstanie Chrystusa jako wydarzenie jedyne i niepowtarzalne. Zakorzenione jest ono w historii i równocześnie ją przekracza, ponieważ odnosi się do sfery nadprzyrodzonej, wymykającej się poznaniu naukowemu. Nikt z ludzi nie był bowiem naocznym świadkiem samego faktu zmartwychwstania. Dokonało się ono w grobie, zapieczętowanym i pilnowanym przez straże świątynne.

Arcykapłani obawiali się, „żeby przypadkiem nie przyszli Jego uczniowie, nie wykradli Go i nie powiedzieli ludowi: powstał z martwych. I będzie ostatnie oszustwo gorsze niż pierwsze” (Mt 27,64).

Zmartwychwstając, Jezus nie wrócił do ziemskiego życia, tak jak to miało miejsce w przypadku wskrzeszenia Łazarza, młodzieńca z Nain lub córki Jaira, którzy musieli później ponownie umrzeć. Zmartwychwstanie Chrystusa jest przejściem Jego człowieczeństwa (z duszą i ciałem) ze śmierci do pełnego uczestniczenia w tajemnicy życia Trójcy Świętej. Jest to wspólne dzieło Ojca, Syna i Ducha Świętego, które objawia moc Boga w Trójcy Jedynego (por. 2 Kor 13,4; Kol 2,12; Flp 3,10; Rz 6,4).

Zmartwychwstanie Chrystusa potwierdza to wszystko, czego On nauczał i co czynił w czasie swego ziemskiego życia, a przede wszystkim jest niezbitym dowodem na to, że Jezus jest prawdziwym Bogiem. Sanhedryn skazał Jezusa na śmierć z powodu bluźnierstwa, gdyż jako człowiek uważał On siebie za Boga. Zmartwychwstanie potwierdziło, że Jezus jest rzeczywiście Bogiem i że słusznie przypisał sobie imię Boga: „»zanim Abraham stał się, JA JESTEM«” (J 8,58).

„JA JESTEM”, czyli prawdziwy Bóg i równocześnie prawdziwy człowiek, w którym mieszka „cała Pełnia: Bóstwo, na sposób ciała” (Kol 2,9).

Zmartwychwstanie Chrystusa jest faktem, który przekracza historię, bo zmartwychwstały Jezus jest obecny i działa w sakramentach Kościoła, a szczególnie w sakramentach pokuty i Eucharystii.

Jeżeli podczas spowiedzi szczerze wyznajemy Jezusowi swoje grzechy i z czystym sercem przyjmujemy Go w Komunii św., otrzymujemy wówczas „lekarstwo na nieśmiertelność, antidotum na śmierć”, gwarancję naszego zmartwychwstania.

„Kto się karmi Chrystusem w Eucharystii – pisze św. Jan Paweł II – nie potrzebuje wyczekiwać zaświatów, żeby otrzymać życie wieczne: posiada je już na ziemi, jako przedsmak przyszłej pełni, która obejmie człowieka do końca” (Ecclesia de Eucharistia, 18).

O wiele więcej znajdziesz w naszym sklepie!

626-Zeszyty_historii_1-2_aw_550x781mysli-na-kazdy-dzien-v2_550x781Z002-komplet-a-lenczewska-slowo-pouczenia-swiadectwo